bailei co sol, agarrada dos seus últimos raios, no día máis longo do ano. viño e sardiñas, abrazos e risas, celebrando o solsticio. dende a noite do tempo, na memoria atávica, o lume.
lumeirada no solsticio, 20 xuño'09 en cesuras
e eu que sempre sustentei o monumento dos sonhos vi o solsticio passar como passam, à tarde, as coisas que não aconteceram e nem sequer afloraram a essa zona do espírito onde há um permanente solsticio, queimando as almas
Lêdo Ivo
*e hoxe, na noite sanxoaneira, mergullareime no cheiro a fume e a sardiñas asadas, por entre a xente, con ese aire de festa popular, de maxia extendida, propios do día.
todos tenemos miedos y vivimos construyendo defensas para protegernos. nos sentimos más seguros detrás de nuestros parapetos. yo he ido levantando, pacientemente, un muro para defenderme del amor.
llevo años con miedo:
.
a perder mi pequeña parcela de libertad
a ser absorbida
a la dependencia emocional
a ser abandonada
a morirme de dolor
-
quizá de ahí me venga esa sospechosa tendencia a lanzarme, suicida,
a relaciones de futuro imposible
con apariencia de intimidad
manteniendo la distancia de seguridad
-
es que hasta la soledad da menos miedo.
-
mucho tiempo pensé
qué dificil encontrar al hombre adecuado para mí
pero empiezo a creer que lo que de verdad me cuesta es decir
bajo el efecto de la poción mágica, reconocí dentro de mí a las mujeres que fuí y que ya no soy, (ésas que a veces me producen melancolía y a veces ya no). se me salían por las comisuras de los labios y allá iba yo con la sonrisa puesta, subiendo aquella cuesta, que hasta me costaba menos.
ya suponía que sería algo efímero, pero es que, además, deja resaca. como he podido comprobar esta mañana.
aquí temos o 2º dos memes-sorteo promocionais de cousas da nosa terra. neste sorteo hai sete premios:
un lote de queixos do Xures, e pasar un fin de semana, (noite do venres e do sábado, co almorzo incluído) en algunha das seis casas rurais-hoteis, de pe-lí-cu-la, que se promocionan regalando a estancia ós seis afortunados gañadores.
*Isto ven de Radio Cornellá, e no seu blog Sempre en Galicia, explicase como coller número para o sorteo. Falar das casas rurais é cousa moi doada, porque todas elas teñen ben de que gabarse:
A de Lira, en Carnota, ten un nome que xa enamora: A Xanela da Lúa. Eles estiveron na reunión fundacional da delegación de Galicia do movimento mundial Slow Food (comida lenta: cociñar amodiño, con mimo, con productos da terra e de calidade) o Slow Food está dentro doutro proxecto máis ambicioso aínda que é o slow movement, que xa ten varios anos e está espallado por moitos paises, sempre volvendo a cara a unha maneira mais racional e natural de vivir. Paréceme valiente e acertado que esta casa rural se adique a un turismo para xente que saiba darlle o valor que as auténticas cousas teñen. E para ver o bonita que é, non hai máis ca entrar na súa paxina web.
No Concello de Viana do Bolo, temos a segunda das opcións: Santa Mariña da Ponte, (hotel e spá) Ahí en plena naturaleza, a carón dun castiñeiro de 500 anos, poderedes relaxarvos nun entorno privilexiado.
E na Praza Maior do mesmo concello está o Hotel Vila de Viana. Na restauración do hotel respetaron a fachada orixinal para que non cambiara a praza. E eles mesmos restauraron a maioría dos mobles que forman parte da decoración. Unha peculiaridade que ten este hotel rural é a grande cantidade de reloxes antiguos que hai por toda a casa, mesmo no comedor hai seis ou sete; reparalos e poñelos en marcha é unha afición que ten o dono, e seica funcionan todos!
Non fai falla marchar de Viana do Bolo para chegar ó restaurante de A nosa casa, que non é nosa, pero se nos toca a fin de semana sentiremonos coma se fora. Alí seica preparan unha androlla boísima (é parecido ó botillo)
O Retorno é o nome que ten o hotel rural que fai o número cinco na lista, e seguramente teremos ganas de voltar a él despois de estar en calquera das suas acolledoras habitacións e disfrutando na terraza que da ó xardín, ou na súa destacable galería de cristal.
A vivenda rural Mirador da Ribeira quedou para o último, pero igual podería ir de primeira, porque ten moitas cousas das que presumir: as portas, o chan, o teito que conserva as vigas orixinais, a portada do comedor do século XIX... A antigua cociña é agora unha das habitacións, e conservaron o fregadeiro, que quedou feito un lavabo. Sendo así de respetuosos e doado que a conxunción de pedra e madeira faga desta vivenda un lugar moi acolledor. Tamén está en Viana do Bolo.
E, se non nos toca a estancia nun deses hoteis rurais con tanto encanto, a ver se hai sorte e levamos os queixos do Xurés. Porque estes queixos non che son calquera cousa: son feitos de maneira artesanal, con leite crú, sen ningún aditivo, un producto biolóxico que tenta recuperar parte da tradición culinaria da zona: os límites do Parque Natural Baixa Limia -Serra do Xurés- e están no mercado cun prezo entre 75 e 150 euros.
*despois de ter feito este post engadiuse á lista de casas rurais Casa Rural Rosalía, en Limios, Ourense. Como xa algunha xente mandamos o correo electrónico para pedirmos número para o sorteo, estoutra casa hase sortear entre todos aqueles que non acaden premio no sorteo. Así que, outra posibilidade máis.
vivo este luns, coma luns. un pouquiño murcha, falta de vitalidade, de optimismo, de perspectivas. con un tanto tende fondo. non querendo ver o que se ve. rememoro outros momentos pracenteiros, paisaxes, ollos. pégome a eles coma se fose unha legaña pero e que vivo este luns, coma luns.
*ay, qué lonxe está xa o finde e a terraza de carril, dende onde pousaba a mirada no repouso do mar. qué allea esa serenidade da hora serena. só un soño a illa de cortegada chiscándome o ollo
árvores do sul produzem uma fruta estranha, sangue nas folhas e sangue nas raízes, corpos negros balançando na brisa do sul, frutas estranhas penduradas nos álamos
fue billie holiday cantando con su emotiva y triste voz lo raras que son las frutas que dan los árboles del sur
quien me llevó a hacerme una idea romántica del jazz, relacionándolo con clubs de aire enrarecido, humo de cigarrillos, sensualidad y vapores de alcohol. una música que me parecía propia del mundo marginal, con músicos cargando con su maleta y su instrumento de una a otra ciudad. ya no.
pero en vivo, aún conserva para mí esa magia de romper las normas, de explorar. de ser una música nunca igual, una amalgama de expresión y sonido.
estos días están en el teatro da ópera da coruña con el ciclo de conciertos de jazz, y anoche disfruté en el homenaje a oscar peterson con monty alexander al piano, jazz y reggae, su pelo blanco, su cuerpo inquieto. y las manos de oliver jones que no tienen tantos años como su cuerpo. y en contraste la juventud del pequeño de los hermanos clayton.
todos hemos deseado poder ser invisibles. imaginamos las posibilidades que ofrecía la capacidad de no ser visto. en libros y películas probamos pócimas y experimentos.
y el secreto está bien a la vista. poco después de los cuarenta, a medida que vas cumpliendo años, inevitablemente se produce el efecto:
te vas volviendo invisible*
*la fórmula no funciona ni con las personas que nos quieren ni con el jefe, pero sí con todos los demás, especialmente con el sexo opuesto.