sin pena ni gloria: espacio emocional

unha emoción compartida
é un contrato íntimo
que vai máis alá das palabras

__

debaixo da pedra

Publicado en 9 de Febrero, 2010, 22:15. en LENTES DE CONTACTO CON SU NEBLINA PROPIA.
Comentar | Comentarios (6) | Referencias (0)
Etiquetas:

"Recanto"
(A foto non é miña, pero teño permiso para usala como se fora)
-

recanto.jpg

-

Ela pasaba a diario, amazona na egua branca, levándoa ó paso, harmonioso e sensual o movimento do corpo, o pelo trenzado de lado, rozándolle o pescozo fráxil, baixando sobre da chambra, pousando no peito esquerdo. 

Cortaba solas o zapateiro, asubiando, coas portas abertas. De lonxe xa oíra aquél son que o perturbaba, o eco das ferraduras. Cando ela pasaba botáballe enriba os ollos abetunados de mirada ardente queimándolle os dela, que baixaba as pálpebras, a cara encarnada. Percorría él entón o camiño da trenza, rozándolle o pescozo fráxil, baixando sobre da chambra, pousando no peito esquerdo.

Escoitábase o cuco no souto.

Cantaron máis cucos antes de ir o zapateiro cara a Casa Grande coas mans nos petos, as cóxegas no ventre, a cabicha nos beizos. Paraba ó chegar á cima da costa, para ollar dende a altura a ventá do seu cuarto e agardar o sinal acordado. Alí a estaba, acobadada na fiestra, pendurándolle a trenza como ás princesas dos contos.

Mimadre, cumpríame facer un vestido!. A costureira poñía alfinetes no baixo da saia, él polo camiño, bordáballe suspiros pertiño da orella.

Mimadre, vou buscar auga!. A fonte ría. A sella calaba.

Rulaba unha rula na ponla. 

Pouco duraron os rulares agarimosos. Tarde tras tarde, ficaba él a mirar a ventá en espera do sinal, pero nunca chegaba. Os pais gardábana del, nin ó sol nin á lúa podía ir soa a ningures. Tiña que ser ben casada, non eran para zapateiros as grandes herdanzas. Murchada ela os días enteiros, ata lle parecía telo albiscado detrás dos carballos. Él, polas noites, afogaba a rabia mirando as estrelas. Un domingo, na igrexa, él agardou á beira da pía da auga bendita a que entrara ela, diante da nai, cos dedos mollados ofreceulle para se persignar e deixoulle un papel dobrado na man. Durante a misa agochouno ela no seu peito esquerdo, debaixo da chambra.

Esa tarde cantaron sen parar as carricantas. 

Veu unha noite morna. Á luz da lúa foi trala casa, buscar o escondite que él lle dixera e alí estaba a carta, no valado, debaixo da pedra. Faláballe él da pena que tiña, dicíalle ollos de aciveche, beizos de cereixa. Respondeulle ela cos pensamentos que lle fora gardando, abríndoselle ós arrecedendos. Clarexando o día viña él pola carta, pousadiña debaixo da pedra. Alí foron poñendo latexos, debaixo da pedra. Todos os desexos, debaixo da pedra. Os cariños todos, debaixo da pedra... Moito medraba o lume debaixo da pedra!.

Queridiño: mañán van á feira meus pais, eu farei que estou enferma. Agárdote ás 12 na carballeira, no fondo da eira.

Floreceron os bicos ó sol, él desfíxolle a trenza, baixou coa man polo fráxil pescozo, meteuna por debaixo da chambra, acariñoulle o peito esquerdo. Teceron as linguas palabras mesturadas coa saliva do outro, a dureza del afundindo na brandura dela... Despois, quitoulle él as herbiñas que se lle enredaran no pelo, prendidos os ollos, planeando o futuro.

Asubiaba o melro, dende a silveira.

Él falou cun cura de lonxe, ela cosía e bordaba. Medraron as noites, amarelou o campo, chegou o frío do outono. E aquela mañán de brétema espesa, ela esperouno, preparada a besta, o enxoval na albarda. Ó pasaren por diante da pedra, él ía diante montado a cabalo, ela pegada, montada de lado, as meixelas vermellas, o pelo trenzado.


facendo patria

Publicado en 6 de Febrero, 2010, 12:55. en HAY VIDA AHÍ AFUERA.
Comentar | Comentarios (30) | Referencias (0)
Etiquetas:

"Un galego non deixa de ser galego por falar inglés ou francés ou moitas máis linguas.
Non, é un galego políglota.
(...) Se un grupo de galegos falase todo o día entre eles e con todo o mundo en francés en Galicia serán un grupo de snobs ou friquis ou modernos ou curiosos ou o que sexa, pero non deixarían de ser galegos.
Agora ben, se un galego non fala galego (polo motivo que sexa: inercia noutra lingua, preguiza, prexuízos, etc.),
pero tampouco respecta a quen o fala,
nin defende o uso público do galego,
nin defende o xusto equilibrio e normalización de usos entre as linguas oficiais,
nin quere que os seus fillos falen ben o galego,
menospreza a quen usa o galego
e non toma partido pola lingua do país, desfavorecida e asoballada, (xustiza, sanidade etc.),
segue sendo un galego,
pero un galego renegado"...

*este fragmento de "55 mentiras sobre a lingua galega" que presentou onte  simultáneamente en 69 localidades, (en galicia e fora dela), a plataforma prolingua, responde a un argumento detrás do que se agochan, mesturados coa xente de boa fe, moitos detractores do galego: "non me sinto menos galego por non falar galego. falando castelán son tan galego como calquera que fale galego" 

**fotos da presentación do libro na coruña, que vivín dun xeito moi emotivo, polo que representaba: cada un de nós asistindo a ese acto en tantos sitios e todos á vez, estabamos a facer un frente común. foi como dicir "non pasarán". 

Edito para engadir un video que atopei, en vieiros, que me ilusionou moito: foi feito por unha moza rusa que aprendeu galego e no verán que pasou en compostela fixo un video documental en primeira persoa onde recolle as impresións de todo tipo de xente arredor da lingua galega: cal é a súa relación co idioma, como comezaron a falalo ou cales son as súas palabras favoritas.
o seu título é a xanela, e di ela que "falando, abrimos unha ventá ao novo mundo. unha soa palabra pódeche resultar un universo enteiro para descubrir"
ten unha duración aprox. dunha hora, pero ainda que sexa para curiosear, paga a pena ver dende outra xanela...

"A Xanela" (2010) from daria


agarimo

Publicado en 3 de Febrero, 2010, 20:19. en LENTES DE CONTACTO CON SU NEBLINA PROPIA.
Comentar | Comentarios (15) | Referencias (0)
Etiquetas:

-

regálame un bico
para o inverno

20080609123151

a foto, de aquí


realidades

Publicado en 29 de Enero, 2010, 11:34. en LENTES DE CONTACTO CON SU NEBLINA PROPIA.
Comentar | Comentarios (28) | Referencias (0)
Etiquetas:

-

vivo a miña realidade.
mais, por temporadas, gústame...                          
darlle outro aire!

o autor da foto é xuanrata. está publicada no seu blog de fotografía calendario de instantes

-


fraxilidade

Publicado en 26 de Enero, 2010, 14:15. en LENTES DE CONTACTO CON SU NEBLINA PROPIA.
Comentar | Comentarios (20) | Referencias (0)
Etiquetas:

-

só aparente a seguridade do noso mundo persoal,
pacientemente construído

Descentrada

para apreciar os detalles de esta fotografía, no sitio do autor: la mirada ausente

-


la hipótesis

Publicado en 22 de Enero, 2010, 4:10. en ¿Y POR QUÉ ME CUENTAS TU VIDA?.
Comentar | Comentarios (24) | Referencias (0)
Etiquetas:

ya tengo en marcha uno de esos pensamientos zapadores.

(los que excavan túneles bajo la piel de los sentimientos
y construyen galerías
y depositan el semen que fecunda los temores)


de ellos nacen los trucos
con los que, de la nada, convierto en realidad
mis peores profecías.

[regaleira+6]

Quinta do Regaleira. Sintra (Portugal).
la foto es del blog deambulando, de artabria

*me repito (con el ánimo de convencerme, -porque mi razón lo entiende-)que ese distanciamiento que m. me pide, no tiene mucho que ver conmigo, si no con sus propias necesidades o el momento personal que está viviendo. pero ese topo silencioso que llevo dentro, ya está haciendo su labor de zapa, e teño medo que non pare ata convertir isto noutra proba que confirme a miña odiada hipótesis: ésa de que nadie permanece (abracadabra: onde había, xa non hai!)


háblame de tí

Publicado en 16 de Enero, 2010, 19:08. en PARA GUSTOS.
Comentar | Comentarios (25) | Referencias (0)
Etiquetas:

-
suspendo el zapping distraidamente porque suena esa canción, que emerge como un promontorio en la memoria
[si comprendes que el amor es todo, si me acompañas cuando yo estoy solo],
coño,
los pecos!
aquellos blandengues que arrasaban,
[si me sonríes cuando vengo a verte, si comprendes que eres tú mi gente]
el programa es uno de ésos en los que viejas glorias recuerdan sus años de éxitos y triunfos.
hablame de tí,
[yo me dormía y al rato moría por estar ausente de tí
al día siguiente nacía y luchaba por sobrevivir]
desde la foto que ocupa el fondo del plató, dos adolescentes observan a estos dos maduritos de buen ver (el de ricitos se pregunta que le habrá ocurrido a su maravillosa mata de pelo)
la presentadora, los tertulianos y tertulianas unos con sus arrugas y otras con sus liftings, o ambas cosas, hablan del comienzo en españa del fenómeno fans
y yo ahí, colgada, recordando a través de ellos
que soy como el
aire pegado a tí, siguiéndote al andar,
pero mira, qué pelos, qué ropa, me encantaba aquél estilo de uniformes informales, tan irreverente, de 
pedro marín.
[
vuela, mujer fotonovela]
decía
iván, que guapo me parecía, pordió, y que pluma tenía (yo también tuve una cazadora así)
y ahora aquí estoy, con la mantita,
joder, que antigua,
ya soy igual que aquellos que se emocionaban con cine de barrio y carmen sevilla
menos mal que hoy fui de rebajas y, por lo menos, quepo en la misma talla, si no en la de 1979 sí en la del año pasado.
-
-
-
*el programa es "aquellos maravillosos ídolos", que conduce maría teresa campos

café y croissants

Publicado en 12 de Enero, 2010, 0:02. en LENTES DE CONTACTO CON SU NEBLINA PROPIA.
Comentar | Comentarios (19) | Referencias (0)
Etiquetas:

quiere que nos vayamos?, no, no, que hace mucho frío.
la conversación prosigue por detrás de mi espalda, hablan de cómo el frío de rusia fue el causante de la derrota de hitler. yo meto la tarjeta en la ranura y marco el pin.
a ella la conozco, el invierno pasado cuando coincidimos pensé que tendríamos una edad similar, entonces parecía enferma. hay uno sentado en el suelo, casi a mis pies. come galletitas directamente del bote. elija la opción que desea. apártate un poco, hombre, ¿no ves que no dejas sitio a la señora?, está bien, no se moleste, y con un gesto me invita a saladitas con forma de pez, no gracias, y le sonrío mientras trato de no pensar en viejos consejos y advertencias. escriba la cantidad deseada, hay que vencer los prejuicios, pulse continuar si la cantidad es correcta. ahora el que está de pie, de aspecto bastante cuidado, habla del metro de moscú. ¿desea realizar otra operación?, se nota cierto calorcillo en el habitáculo, y me sorprende que no huela mal, retire el dinero y la tarjeta, y por qué me sorprende? estoy cargada de prejuicios. abro el bolso para guardar el dinero y la tarjeta. comentan lo abrigada que va la gente, pero aquí se está bien, sí, es bastante amplio, venga, saca ese termo que tienes por ahí, dice ella, eso, eso, a ver si se va a enfriar, se ríen y hay movimiento de bolsas. me pongo los guantes de nuevo, antes de salir. de 40 a 50 años tendrán los cuatro, calculo. adiós, qué disfruten del café, gracias, si gusta... pienso en ir a la confitería que hay unos portales más allá, y volver con una bandeja de esos pequeños croissants
y apuntarme a la tertulia
sobre las espectaculares estaciones
del metro de moscú,
café y croissants.
controla tus impulsos, chica, sólo serías una intrusa
en la sala de estar provisional
de un cajero del bbva.

Kievskaya por Captain Chaos 

estación de kievskaya, inaugurada en 1937

*cruzo la plaza, plantando cara al frío, pensando en mi casita con calefacción, y los distintos puntos de vista sobre lo que significa ser afortunado/a.


o día que a vin

Publicado en 8 de Enero, 2010, 13:58. en PRETÉRITO IMPERFECTO.
Comentar | Comentarios (22) | Referencias (0)
Etiquetas:

esperta!, vas ver unha cousa... brincábanlle nenos na mirada, e iso sí que era raro, que estivera tan contenta. qué pasaría!. qué é? qué é?. tí ven. pero vai frío!. veña, nogallá, bule, pon as katiuskas. e levoume á porta da eira, abriuna amodiño coma quen descorre o telón, con aquela cara intrigante, e vin ese manto branco que non sabía o que era, nin como se chamaba. qué é? qué é?. nunca tal vira. non me atrevía a botar o pé da porta, pero se miña nai sorría, malo non podía ser, e saímos, e afundiamos nesa capa brandiña. qué é? qué é?. e toqueina, estaba moi fría, e quedei sen tento nos dedos. rodeamos a casa, e vin asombrada a eira enteira dunha soa cor, coma si tivese un vestido con puntillas nas silveiras do valo, alá no cabo, onde empezan as chousas, e oín risas que viñan do camiño, meus primos tirábanse bolas uns ós outros, e eu entrei nese xogo que non tiña normas que aprender, estomballámonos no chan, rindo, pero ninguén nos berraba. canto mudara o mundo nunha noite!, e preguntei se todo ía quedar así para sempre. non era porque parecera domingo, se non
por aquela risa
na cara de miña nai.

-


esa maravillosa propensión

Publicado en 5 de Enero, 2010, 4:01. en ¿Y POR QUÉ ME CUENTAS TU VIDA?.
Comentar | Comentarios (20) | Referencias (0)
Etiquetas:

a veces un finde son sólo dos dias,
un pasillo hacia el lunes.
pero otras
es un mirador desde el que disfrutar de la vida.
hay días que, como por hechizo,
las circunstancias, la actitud personal,
o las percepciones subjetivas,
dan forma a las horas para convertir vivencias sencillas
en algo inolvidable.


como el sábado en casa de m., admirando y tocando objetos delicados, antiguos, con su historia pegadita, cada uno colocado en su lugar elegido cuidadosamente, estudiado hasta el mínimo detalle para conseguir una atmósfera armoniosa en la que resulta natural que el vino y el champán sepan exquisitos y el ambiente se vuelva propicio para la charla.
averigüando neuras y miedos, y el momento en que pudieron nacer. un express yourself desinhibido.

y al otro día que olía a domingo, vino el sol a regalarnos rayos entre los árboles por el paseo a la orilla del rio sarela. detrás de cada recodo una sorpresa, maravillas compitiendo por atraer la atención:

el agua cantarina entre las piedras, música.
las fuentes y lavaderos, duendes.
los molinos abandonados, testigos.
el olor a humus, sosiego.

en esa improvisación del abrirse a la vida, de darse, o mejor de la vida cogerte, e. nos invitó generosa y entusiasta a comer en el restaurante pedro roca
la comida estaba tan rica, tan fina, suave, tierna, maravillosamente delicada al paladar, que comer fue mucho más que saciar una necesidad, fue un deleite, un placer sensual que me llevó directamente a expresiones de éxtasis, en medio de las que e. aventuró, con cierta retranca, un posible rasgo oral de mi carácter.

y qué cosa grande es la amistad.
y qué bien que siempre haya razones para amar la vida.



vencellos

Publicado en 30 de Diciembre, 2009, 19:05. en ¿Y POR QUÉ ME CUENTAS TU VIDA?.
Comentar | Comentarios (23) | Referencias (0)
Etiquetas:

igrexa de san martiño de dornelas
agosto'09

as lápidas de mármore, pegadiñas unhas ás outras como para quentarse os mortiños todos, comparten apelidos, comúns, mesturados, nesta, naquela, nun repetir endogámico da aldea pequena e dos arredores.
 nas tumbas, os defuntos lonxanos quedan tapados polos novos, uns ataúdes por riba dos outros, excavadas as fosas na terra abonada de osos e de cinzas centenarias, con idénticos apelidos cravados no adn, a súa lembranza sustituída pola máis recente. unha xeneración enriba da anterior

veciños por debaixo do chan, como antes eran veciños por riba.

polo buraco escuro van baixando o cadaleito.
engrúñanse as caras coa dor nos familiares máis achegados, e encóllese algo no peito de todos, sabedores dese destiño común.
miro o grupo que formamos, apiñados no ábside da igrexiña, enchendo o pequeno atrio, pisando lousas, e vexo nas súas facianas que non só nos chamamos coma os das lápidas,
senon que levamos nas caras o parecido con eles.
sorpréndome recoñecendo na xente nova os ollos, os xestos dos que eran mozos e mozas canda min, ós que hai anos que non vía, e que están alí a carón dos fillos, camuflados debaixo das canas, agochados detrás das enrugas.
cruzámonos as miradas e do fondo dos ollos emerxe aquela luz que nos identifica, esa única que é de cada un, sorrimos, e tapamos de novo os recordos compartidos que viaxaron por uns segundos, dende o tempo de rir.

eles, ó vivir alí, polo costume, non se decatan do vencellados que estamos, os mortos e os vivos.

 /></a> <p align=

atrio da igrexa de dornelas durante unha procesión. [c.a. 1960].
a maioría destes están no mesmo sitio agora,
pero debaixo do chan

-

-

*ayer fue el entierro de la última de las hermanas de mi madre. ya nunca me hablará de ella, tal como era. los cuatro hijos que tuvieron mis abuelos josé y secundina han muerto. ya no vive nadie que recuerde su historia. yo recogí algunas memorias, pero sus recuerdos se los llevaron a la tumba con ellos, o tal vez, flotan en la atmósfera de la aldea, se encogen en invierno y se extienden al sol 

miña tía coa súa familia [c.a 1965]
era la época en que mis primos eran compañeros de juegos, 
mi tía hacía bizcochos y su marido nos hacía reir.
están ahí tal como yo los recuerdo (sólo que sin pertenecer a un campo de concentración, como parece por la foto)


soledad vs tristeza

Publicado en 27 de Diciembre, 2009, 20:37. en LENTES DE CONTACTO CON SU NEBLINA PROPIA.
Comentar | Comentarios (23) | Referencias (0)
Etiquetas:

en un par de días se me ha dado la vuelta el ánimo como un calcetín. y no ha sucedido nada sino la soledad, acaso demasiado cotidiana como para relatarla,
digo yo usando la frase de emily dickinson. es que no ha pasado nada.

circunstancia de non ter compañía. sentimento que produce esa circunstancia. a palabra é facil saber cal é. pero ¿cal é o sentimento? será isto que estou a sentir eu esta tarde?
e por qué non se sinte sempre que un está só? terá que ver o vento que zoa, a chuvia nos cristais? as ondas do mar de cangas acedos ecos traguían: ai, qué soíña quedaches, maría soliña. 

estado de ánimo que se caracteriza pola pasividade e as ganas de chorar. iso é o que sinto, chámalle o diccionario tristeza. e agora que xa lle teño nome,
qué?

sola en la cama oigo un mosquito macho zumbando una melodía triste.
(chigetsu)

la foto es de La Maldición de Sísifo: Gregarismo

-

*la gente teme a la soledad. muchas personas se prostituyen, se disfrazan, se van de voluntarios a las ongs, se mienten, cualquier cosa con tal de evitarla. pocos admiten sentirse solos, da como vergüenza, como si fuese un fracaso personal, igual que sucede con esas enfermedades que la gente oculta por temor a ser rechazados. nadie quiere ser excluido, ser un extraño. vale, quizá solo un poquito raro, lo justo para resultar interesante, pero necesitamos pertenecer a un grupo, sentirnos integrados, interrelacionarnos, ser aceptados, queridos. por algo los humanos somos gregarios. y no puedes decir que te sientes triste y solo, porque sabes que entonces estarás más solo y triste, todavía. 


femíneo

Publicado en 24 de Diciembre, 2009, 9:44. en LENTES DE CONTACTO CON SU NEBLINA PROPIA.
Comentar | Comentarios (12) | Referencias (0)
Etiquetas:

-

cheguei ó meu portal sentíndome divina, aínda cos afagos pendurando das orellas coma pendentes de tiffany.
entrei no ascensor e alí estaba a mirarme dende o espello unha señora que sorría, coa mirada pícara e muxicas nos ollos.
semellaba un chisquiño peneque e, ó verme, fitoume e cambioulle a expresión.
non sei eu a quen esperaría atopar!

-

-

*todas las mujeres nos hemos sentido gilda en algún momento. pero rita hayworth nunca llegó a verse otra en un espejo, porque ella envejeció sin la memoria que le robó el alzheimer.


**éste es el vídeo con la famosa escena de la película, donde rita interpreta aquella canción: "echadle la culpa a mami chicos, echadle la culpa a mami: una noche, ella empezó a moverse y agitarse y ésto produjo el terremoto de san francisco" (quien canta en realidad es anita ellis). nunca antes un guante había sido una prenda tan erótica. la película fue criticada por los recalcitrantes cuando se estrenó en 1946, también lo habría sido hoy, aunque por los roles conductuales masculino y femenino y la célebre bofetada, con la que finaliza el vídeo.


pum pum

Publicado en 23 de Diciembre, 2009, 1:50. en LENTES DE CONTACTO CON SU NEBLINA PROPIA.
Comentar | Comentarios (16) | Referencias (0)
Etiquetas:

la rabia es más corpórea que mi cuerpo. puede que me sustituya y se convierta en mis pulmones y respire por mí 
y yo ya no sea yo, sino una rabia con patas que consume euforias en vez de calorías, a quien no le importaría matar para robarlas.
pero también puede que, si me habita, yo explote y me desparrame y los restos de mi yo queden lejos de todos los alcances,
y ya nunca haya más coordenadas.


no quiero perderme, quiero quedarme con lo caducado y lo permanente, con el asombro y la sorpresa, incluso con las arrugas y las fobias.
yo quiero permanecer en este extraño confín que es mi cuerpo.
toca disminuir presión, abrirle las compuertas, que la rabia se licúe en ese latido donde concurren todos los vértices.

pumpum.jpg

la ilustración es de paula núñez


remedio para o frío

Publicado en 19 de Diciembre, 2009, 0:57. en PRETÉRITO IMPERFECTO.
Comentar | Comentarios (14) | Referencias (0)
Etiquetas:

fotografía de chema madoz (madrid, 1958)

chemamadoz.jpg

qué frío vai!. o mellor para este tempo é o viño, que quenta o corpo e o espírito. iso dicía meu pai, que era alcohólico.
rabentoulle o fígado.
pobriño, canto frío tiña que ter...

.

*en moitos paises do norte de europa, beben viño quente. seica cun vaso abonda para escorrentar o frío do corpo. (para fríos doutra caste, é arriscado, porque non se sabe).


roteiro do rio mero

Publicado en 14 de Diciembre, 2009, 1:55. en MOVIENDO EL CULO DEL ASIENTO.
Comentar | Comentarios (23) | Referencias (0)
Etiquetas:

de mi álbum en picasa roteiro rio mero

echo a andar por el camino solitario y todavía los árboles son sólo árboles, el río una mancha de agua, el silencio la metáfora de los sonidos.

a cada paso que avanzo desando el pasado, va quedando detrás de la curva y logro no pensar en lo que vendrá después de la siguiente. es una proeza sentirme únicamente presente, sólo un ente, la existencia misma.

aprecio agradecida la fortuna de tener esta bomba en el pecho, el pequeño músculo incansable.
y entro en ese latido general que es la vida.
 puedo palpar con los ojos la luz y los colores. y las distancias. tocar los aromas, abandonarme al placer de aspirar el aire frío, notando como me renuevo en cada inspiración, sintiendo la vida.
dentro. fuera. hasta el cielo ajeno.

y usando la expresión summun de admiración diré que todo alrededor es 
bonito que te cagas.

_

*a foto é un enlace ó álbum con 10 fotos máis (clic en presentación diapositivas) 

*hoxe antollouseme ir de picnic. 
con este domingo tan frío, non había argumentos, súplicas nin chantaxes que puideran convencer a ninguén de que ése era un bo plan, pero eu, teimuda, fun igual.
animada polo solete empecei dende cecebre outro anaquiño máis do roteiro do mero, fun pola marxe esquerda, e case unha hora máis tarde dei a volta pola ribeira dereita ata o lugar do inicio.
e alí, disfrutei do picnic mirando as augas grises do pantano... más feliz que una perdiz!


fonte á beira do rio mero

Publicado en 10 de Diciembre, 2009, 1:49. en POR LAS FUENTES Y LOS CAMINOS..
Comentar | Comentarios (15) | Referencias (0)
Etiquetas:

dende as entrañas, pulsando por saír de nós,
queremos botarnos, verquer, desbordarnos, mesmo ata asolagar.
mais todo ese pulo de vida adoita quedar nunha sinxela fontiña cun fio de auga clara.
e abonda para verternos cara afora.
porque o importante é decantarse*.

 
fonte en
cambre, (a coruña). decembro'09.
está na orela esquerda do rio
mero, á beiriña de todo. 
o deitar da súa auga confúndese co rumor do río, con quen se mestura.

.

*decantar:
verter suavemente un líquido noutro recipiente sin que saia o pouso.


si está en facebook , ya es oficial

Publicado en 4 de Diciembre, 2009, 10:54. en HAY VIDA AHÍ AFUERA.
Comentar | Comentarios (18) | Referencias (0)
Etiquetas:

y al principio fue internet.
luego se crearon las redes sociales.
la realidad virtual se traga a la real?
las dos son una sola?
os declaro marido y mujer, dijo el oficiante,
y él, delante del altar, sacó el móvil del bolsillo de su chaqué, 
cambió el estado a casado en su perfil de
facebook
y lo publicó en  twitter.

aquí la noticia y el vídeo

.

.

*para los adolescentes de ahora mismo siempre existió internet. no se imaginan qué mundo pudo existir antes. preguntaré a los de mi familia; tengo gran interés en comprender, ya que este salto generacional va a ser profundo como el gran cañón del colorado.

Sunrise at the Grand Canyon (HDR) por Sciamano

grand canyon national park, arizona.
foto colgada en la galería de flickr de Sciamano


dámelo

Publicado en 29 de Noviembre, 2009, 14:47. en ¿Y POR QUÉ ME CUENTAS TU VIDA?.
Comentar | Comentarios (34) | Referencias (0)
Etiquetas:

los supermercados exhiben ya las delicatessen propias de la navidad. cestas de todos los tamaños, envueltas en papel de vistosos colores con alimentos escogidos, apetecibles;
stands situados estratégicamente y decorados con acertadas composiciones de dulces variados, son una buena estimulación del sistema límbico, que nos anima
a comprar, consumir, comer.

pero a mí, lo que me apetece de verdad,
es quitarte a tí el papel de celofán que te envuelve
y comerme tu caramelito.

la imagen de aquí

 

hasta las canciones más tontas pueden tener en nosotros su momento top, como ésta, que se me pegó, y claro, con ésa letra, me despierta pensamientos lascivos:
y por mi parte pongo el arte,  lo que me das, dámelo, y dalo bien, un poco así, y un poco aquí. cuando tu boca me toca, me pone y me provoca, me muerde y me destroza, toda siempre es poca. y muévete bien, que nadie como tú me sabe hacer... café.


retorno (serie parágrafos)

Publicado en 22 de Noviembre, 2009, 13:42. en LENTES DE CONTACTO CON SU NEBLINA PROPIA.
Comentar | Comentarios (28) | Referencias (0)
Etiquetas:

Retorno a Brideshead:

"Una cámara sólo es un aparato mecánico que registra un momento en el tiempo; pero no lo que significan ese momento ni las emociones que evoca. Un cuadro, sin embargo, a pesar de todas sus imperfecciones, siempre es una expresión de un sentimiento, una expresión de amor, no sólo una copia de otra cosa."

torre de hércules
la foto mía, que me sabe a poco, colgada en flickr

Torre de Hércules

repenican como campaíñas os ferros que abanea o aire no mastro da bandeira que non está.
os estorniños chaman uns polos outros, veña, que se fai de noite.
e tí, torre, por tí non pasan os anos.
seica non me recoñeces?
si, aquela rapaza da cita coas ondas, no penedo.
sí, aquela moza espida na herba, ó sol.
si, aquela muller polos teus carreiros.
soncha
.


ya sabes

Publicado en 19 de Noviembre, 2009, 13:06. en LENTES DE CONTACTO CON SU NEBLINA PROPIA.
Comentar | Comentarios (20) | Referencias (0)
Etiquetas:

puente de piedra en zaragoza. la foto, colgada en flickr, de gatogrunge

Puente de Piedra 2 por gatogrunge

pues ya quisiera decir algo yo, joder. algo que,
ya sabes.
pero lo único que me viene a la cabeza, pensando en esa unión que se busca, es,
ya sabes,
y para éso, sólo si es con alquien que,
ya sabes.
y condición imprescindible bucear recíprocamente en los ojos del otro, con la avidez necesaria, en el momento que,
ya sabes.

.

lo de arriba es un comentario que acabo de dejar en el blog de lan.
él escribe en 100 palabras, o menos, muchas cosas que yo siento, ya sabes.
a veces me parece que nos entendemos el uno al otro leyendo en los espacios en blanco que quedan entre las palabras.
ésas estúpidas creencias, ya sabes.
pero es que hoy, por ese camino extraño de la coincidencia, llegué a esta entrada suya, cuando yo estaba haciendo un borrador sobre lo mismo, xustiño, xustiño.
aunque él lo expresa a su manera serena, precisa, y yo lo hacía a la mía, confusa y desordenada.
en fin, ya sabes. 
para qué repetirnos.


sospechosa objetividad

Publicado en 18 de Noviembre, 2009, 11:17. en PRETÉRITO IMPERFECTO.
Comentar | Comentarios (12) | Referencias (0)
Etiquetas:

en la tele hablan de la liberación del alakrana tras pagar el rescate a los piratas somalíes.

yo me pongo crema de manos.
la piel seca forma pliegues, surcos, millones de arruguitas.
mi mano es ahora una pequeña silueta a contraluz,
la miro atenta y objetivamente.
ella es el resorte, el detalle que me trae la ráfaga de recuerdo de esa otra mano que la muerte escondió en su vacío.


-pacita
-qué
-ven, mira a miña man (la observaba fijamente mientras la giraba en el aire)
-qué lle pasa?
-é a man dunha vella!
-e logho, tí cantos anos tés?
-pois terei... terei... por aí vintedous.
-vintedous? e eu? cantos anos pensas que teño eu?.
-tí terás trinta ou corenta
-e quén son eu? qué son eu de ti? 
-tí es filla miña (por unos segundos se abrió la cortina de la lucidez en las sombras de sus ojos, y se reía, consciente de lo incongruente del asunto)
pero quién necesita la cordura. escondió su mano bajo el edredón y lo olvidó inmediatamente. yo me quedé rumiando acerca de qué cosa somos.

la tele rompía el silencio hablando de la tragedia del camping de biescas.

.

Manos de Amor en Clave Alta por P10NERO

fotografía expuesta en la Galería de P10NERO  de flickr 


lo malo es que...

Publicado en 14 de Noviembre, 2009, 14:29. en ¿Y POR QUÉ ME CUENTAS TU VIDA?.
Comentar | Comentarios (22) | Referencias (0)
Etiquetas:

se me van borrando los bordes que me limitan. me desfiguro en esta obligada reclusión. la fiebre me grita verdades en silencio, y yo no quiero respuestas a preguntas que no me hago. ni esta colleja de la realidad.

 quiero recuperarme ya. rehacerme, recobrar mi forma:
irregular, como la del fuego.
cambiante, como la del agua.
incontenida, como la del aire.
densa, como la de la tierra.

.

Krzywy Domek por magro_kr

krzywy domek, chrooked house, casa expresionista (sopot, polonia)
fotografía de magro_kr en su galería de flickr

desafiando convenciones ópticas y arquitectónicas, en el 2003 se construyó esta edificación, en la zona de cafés y tiendas, formando parte del área comercial de la ciudad. el diseño es del arquitecto polaco szotvnscv zaleski.


november rain

Publicado en 9 de Noviembre, 2009, 17:56. en LENTES DE CONTACTO CON SU NEBLINA PROPIA.
Comentar | Comentarios (15) | Referencias (0)
Etiquetas:

.

..."os dous sabemos que o corazón pode cambiar e que é difícil manter unha vela prendida na fría chuvia de novembro"

horizontes por manuel h (mholm)

estou aí a ver chover.
mirando como os días da luz intensa do verán mudaron nesta longa escuridade,
pensando que todo esmorece. todo murcha.
aquela explosión de vida da primavera, vira neste encollemento, neste retiro.


e dame por cavilar
no oco que deixa a emoción cando se vai esvaíndo caladiñamente.
pero sempre nos quedará a beleza:
haina, moi grande, no outono,
 e pódea haber tamén nese deixarse arrolar pola música triste da nostalxia.

.

.

,*e levoume o ánimo a querer escoitar november rain... esta balada sigue a emocionarme, malia que axl rose cante en calzoncillos.

"... se queres amarme, entón cariño, non te conteñas"


el jersey de lana y angora de cada año

Publicado en 5 de Noviembre, 2009, 2:16. en ¿Y POR QUÉ ME CUENTAS TU VIDA?.
Comentar | Comentarios (16) | Referencias (0)
Etiquetas:

quiero ponerme ya mi jersey de lana y angora de este otoño.
envolverme en esa delicada y tibia caricia.
pulverizar sobre él, como rocío, diminutas gotas de mi perfume.
subir su cuello vuelto, calentito, hasta las orejas
asomando sólo las puntitas de los dedos por la mangas,
envolverme en mi propio abrazo.
meter la nariz entre los pliegues esponjosos que se forman
y olerme,
sentirme,
quererme
..
Angora por jennesy

foto de la Galería de jennesy en flickr
.
.

balada de otoño, joan manuel serrat

.


 

 
 

1. Un pouco de vida social:

2. Para enterarme

Prolingua

 

   

1. Un pouco de vida social:

2. Para enterarme

Prolingua