eu fago coma as grandes estrelas, que non van recoller premios nin nada, porque os xenios estamos porriba das cousas e xentes mundanas que non son quen de comprender a fondura espesa e vertixinosa da nosa atormentada alma, pero nesta ocasión vou baixar do meu pedestal estilóbato para mostrarlle o meu agradecemento a veca que hai tempo fixo un labor de zapa no zócalo, e despois cuspe de pita veu rematala cun halago. os premios blogueiros que nos otorgamos uns ós outros (que hay andazo estes dias), son coma o dos memes, cumplen a función de establecer unha cadea de enlaces que pode chegar moi lonxe, e iso está moi ben, pero eu son unha rachacadeas empedernida, se fora por conta miña non saía ningún da sua xanela electrónica. así que colgo esta entrada na miña humilde libretiña unicamente para agradecerlle a elas este premio e estoutro que me deron con cariño, e en xeral a toda a xentiña á que lles gusta compartir as cousas boas cos demais, e que non son ombligueiras coma min.
