Siempre se escriben "las confesiones de alguien más notable, más puro, más sucio, más vivo, más sensible e incluso más yo que lo permitido"
(Valéry)
separadores por temas
quieres recibir el blog en bandeja?
Alojado en
|
Agosto del 2009
|
Publicado en 26 de Agosto, 2009, 15:34.
en MOVIENDO EL CULO DEL ASIENTO.
Comentar |
Comentarios (54) |
Referencias (0)
Etiquetas: viajes, bretaña, fotografia, vivencias
acabo de comerme la última galleta del paquete de palets bretons que me traje. aunque me gustó mucho más el kouign amann pero ése hay que comerlo recién hecho.
en las ciudades no,
pero cuando iba por las carreteras de la costa,
sin oir hablar en francés,
los campos sembrados de maiz, de verduras,
y veía las praderas verdes,
las carballeiras frondosas y el mar en el horizonte,
tenía la sensación de estar en un sitio conocido.
encajaba bien con el paisaje,
sentía que me acogía.
bretaña es prima de galicia,
así que era como ir a la casa lejana de un pariente
al que nunca has visto,
pero en el que reconoces rasgos familiares.
.
quisiera haber profundizado en su cultura,
ver toda bretaña, pero diez dias no son nada.
muchas personas vuelven de sus viajes
con la firme intención de regresar algún día,
y algunas lo hacen.
yo no..
quizá por eso el día de la marcha
me levanté antes de que saliese sol:
quería ver amanecer,
despedirme de las calles vacías del pueblo,
del mar, de su luz.
porque ya presentía la morriña.
.
y ahora, solo me queda mirar:
.

**para la mirada estos pasos:
1. clic sobre la foto
2. clic en "presentación de diapositivas"
3. F11 para pantalla completa
(un vídeo casero que hice, muy malo, sólo como muestra)
|
|
|
Publicado en 12 de Agosto, 2009, 3:16.
en MOVIENDO EL CULO DEL ASIENTO.
Comentar |
Comentarios (37) |
Referencias (0)
Etiquetas: vivencias, caión

esta noche cené en caión. tenía algo que celebrar.
hacía mil años que no iba por allí, y ya me había olvidado de lo bonito que se ve el pueblo desde la carretera, ocupando toda la pequeña península que se adentra en el mar bravo. de un lado el puerto, con los barquitos de pescadores balanceándose; y del otro la playa y el paseo.
se iba el sol ya a dormir cuando llegamos, dejando brillos dorados sobre el agua y la arena de la playa. en los bares ofrecían sardinas asadas con cachelos, pero yo comí las navajas más ricas del mundo. y al marchar paramos en lo alto: quedaba caión encendida, como un enorme barco, bailando su reflejo en el movimiento del agua.
la luna blanca reinaba en el cielo sin nubes y yo busqué casiopea y perseo para ver la lluvia de estrellas, pero nada.
|
|
|
Publicado en 10 de Agosto, 2009, 1:25.
en PRETÉRITO IMPERFECTO.
Comentar |
Comentarios (78) |
Referencias (0)
Etiquetas: vivencias, recuerdos, infancia
|
seguindo as pegadas das paisaxes da infancia, fun dar á casa onde vivin o meu terceiro e cuarto ano de vida, esa edade na que a memoria empeza a acugular lembranzas no disco duro.
ó dar a curva do camiño, apareceu a eira no alto, diante dos meus ollos, rodeada de valados e portalóns, agochando a casa entre as árbores, inaccesible.
o que podía ver dende fóra casaba co gardado no fondo da memoria da meniña que fun. ela quería entrar e eu comprobar que os meus recordos non eran construccións da memoria contada, transmitida, senon orixinais. sabía que a casa estaría baldeira, que non vive ninguén alí. Os herdeiros da vella ferreiriña vivían fóra, seguro que pagaban a alguén para que a coidase porque, milagrosamente salvouse, tanto de ser comesta polas silvas como de reformas modernizadoras. e agora alí estabamos nós as tres, a casa, a nena que fun e mais eu. a casa ben protexida por muros altos de máis para apuliñar por eles unha oficinista sedentaria e fondona coma mín, pero fíxeno. entrei na propiedade furtivamente, metinme nesa estrana dimensión da man dunha nena de catro anos que traspasou o espazo temporal. eu só andiven a meter o dedo no burato da incredulidade:
todo estaba alí,
encheronselle de bagoas os ollos á nena, veña a petarlle o corazón no peito e eu podía sentir sobre min as pantasmas axexando dende as fiestras, rebulindo incómodas coa miña presencia
normal que non me recoñecesen.
**"a casa da nena", album de 14 fotos – 6 MB público-agosto 9, 2009
|
|
|
Publicado en 7 de Agosto, 2009, 16:42.
en PARA GUSTOS.
Comentar |
Comentarios (24) |
Referencias (0)
Etiquetas: Bruce Springsteen, MUSICA, CANCIONES, Conciertos, No retreat no surrender
no retreat no surrender.
escoitarllelo cantar a bruce springsteen, qué vella me fai sentir.
porque non son quen de dicilo... non estou ready to grow young again. eu xa só querería durmir baixo ceos pacíficos na cama do meu amante, nun país ancho e libre, con eses sonos románticos na cabeza...
*do concerto da finde en santiago, contame Estrella, canto lle gustou:
"Sin efectos especiales nin fogos de artificio, Bruce Springsteen consigue unha comunión total co público a base de darse el mesmo. Cun derroche de enerxía que rebasa calquer expectativa (60 anos, macizo, sin parar de correr polo escenario, canción tras canción, tres horas, ao ritmo de one, two, three…), todo él é vitalidade… e tamén delicadeza. A secuencia de cancións pareceume deliciosa, honestidade e pasión, adrenalina e intimidade no seu punto xusto… con vibrantes versións dos vellos éxitos (seus e de outros), e unha E-Street Band que merece quitarse o sombreiro" "… Cando chegou a versión desnuda de No surrender, deime conta de que a min xa había tempo que me tiña no bolsillo"
Vídeo tomado no concierto de Bruce Springsteen, Santiago, agosto'09, "no retreat no surrender"
|
|
|
Publicado en 1 de Agosto, 2009, 12:19.
en ¿Y POR QUÉ ME CUENTAS TU VIDA?.
Comentar |
Comentarios (38) |
Referencias (0)
Etiquetas: estados de ánimo, reflexiones
|
. por un instante creí que era domingo, será porque yo no me siento ni enérgica ni vital para ser sábado. o será porque llueve. o a ratos llueve.
es que hay un supuesto para cada día.
los días también tienen su protocolo,
colocaditos por semanas,
simétricos,
como los nichos en el cementerio.
.
los sábados se supone que se hace deporte, o excursiones con la familia.
y se va de compras. se ultiman los preparativos para las vacaciones.
invitas o te invitan para la cena,
se concretan planes para las copas, a veces hasta para el amor.
los domingos, en cambio, permiten a la gente estar más replegada,
tener un diálogo más suave con la vida y el entorno.
ni siquiera resulta extraño enroscarse con la melancolía.
.
yo preferiría que hoy fuese domingo.
y no me sentiría como un perro verde.
.
foto de el Roldán

|
|
|
Sindicación
2. Sitios nos que me entero de cousas:
|