"Escribir no caderno -quen o diría!- é como valdeirar o corazón. Parece un milagre. Pois ó fin de contas non pasa de ser unha conversa comigo mesmo. Pero pra min é milagre todo. Dende as pingueiras da chuvia hastra o canto do grilo. Aínda que se me ocurrise facer un libro, como fixo Smith, de pouco valeria o que conte. Smith estivo na guerra, e eu son apenas "o neno", como me chaman na casa. Son Balbino. Un rapaz da aldea. Un ninguén"
.
a través de balbino reconcilieime, desde a distancia da miña adolescencia, coa miña propia lingua, recoñecinme como nena labrega. él, fillo de labregos, coma mín, e seus pais pobres, como os meus. os sitios polos que anda balbino coinciden, moitos deles, co meu propio escenario infantil, a comarca do deza. ata pode que balbino pasase polo camiño de carros que había á beira da miña casa, un dia 14 ou 29, cara a feira da bandeira, como o fixo un neira vilas pequeno, agarrado da man da súa nai... o mesmo neira vilas que hoxe chora a perda da súa dona, anisia miranda, con quen compartiu a vida enteira, e que enterrou o venres, en gres.
.
*a dor do creador de balbino espertou en mín as ganas de volver ler este libro, e coincidindo que anda por aí o "meme do libro galego e português" eu aproveito para falar deste libriño que é o máis lido de toda a literatura galega: memorias dun neno galego. **o meme naceu no blog de Manuel L. Rodrigues, onde veñen as sinxelas regras para entrar no sorteo dos libros. (xa sei que teño un débeda contigo -que che pagarei gustosa, tí ben sabes, pero a estas alturas terei que acompañarche xa os intereses...)
(...) "si la cosa funciona, -claro está, mientras no le hagas daño a nadie- de cualquier modo que puedas trincar un poco de alegría en este caos negro, cruel, inhumano y sin sentido... ésa es mi historia" (...)
.
.
y éste es el largo monólogo con el que comienza la historia:
Por qué querríais oir mi historia?. Nos conocemos?. Nos caemos bien?. Os adelantaré una cosa, vale?. No soy un tío agradable. El encanto nunca ha sido una prioridad para mí. Y qué quereis que os diga?, ésta no es la película-caramelo del año... si eres uno de ésos que necesita sentirse bien, ve a que te hagan un masaje en los pies!. Y qué demonios signfica todo?. Nada. Cero. Niente. Nada conduce a nada. Y, aún así, no faltan idiotas que balbuceen. Yo no. Yo tengo visión: hablo de tí, de tus amigos, de tus colegas, de tus periódicos, de la tele... a todo el mundo le encanta hablar, lleno de desinformación, de moralidad, ciencia, religión, política, deportes, amor... tus inversiones, tus hijos, la salud... caray! si tengo que comer nueve raciones de fruta y verduras al día para vivir... no quiero vivir!, odio la dichosa fruta y verdura, y tus omega3 y la cinta de correr y el cardiograma y la mamografía y el sonograma pélvico y oh dios mío! la colonoscopia!. Y con todo ello, sigue llegando el día en que te meten en una caja y adelante la próxima generación de idiotas, que también te dirán todo sobre la vida y te definirán lo que es apropiado.
Vereis: mi padre se suicidó porque los periódicos de la mañana le deprimieron. Pero qué iba a hacer? con el horror y la corrupción y la ignorancia y la pobreza y el genocidio y el sida y el calentamieto global y el terrorismo y los obsesos de los valores familiares y los locos de las armas... "el horror!" dijo Kurtz en el corazón de las tinieblas, "el horror" ... por suerte a Kurtz no le llevaban el Times a la selva... allí sí que habría visto el horror... Y qué vas a hacer? es sobrecogedor.
Yo también intenté suicidarme. Está claro que no salió bien. Pero, por qué vais a querer oír esto? caray! ya teneis vuestros problemas... seguro que estais obsesionados con un montón de tristes esperanzas y sueños. Vuestras vidas amorosas previsiblemente insatisfechas. Os han fallado unos negocios. Ojalá hubiera comprado esas acciones. Ojalá hubiera comprado esa casa!. Ojalá le hubiera tirado los tejos a esa mujer!.... ojalá ésto, ojalá lo otro... ¿sabeis qué? dejadme en paz con vuestros pudo ser y debió ser!. Como decía siempre mi madre "si mi abuela tuviera ruedas sería una bicicleta". Mi madre no tenía ruedas, tenía varices; pero esa mujer dió a luz una mente brillante. Me propusieron para el premio Nobel de física. No me lo dieron. Pero... bueno, todo es política, como en todos los falsos honores.
A propósito: no creais que estoy amargado por culpa de mis contratiempos personales, por los principios de una civilización bárbara y sin sentido. Yo he sido afortunado: me casé con una mujer guapísima, rica por su familia. Durante años vivimos en Whitman Place!. Di clases en Columbia: la teoría de cuerdas.
.
*me identifico bastante con el woody allenque se enseña en sus películas: reflexivo, sarcástico, neurótico, con esa visión ácida de la sociedad y de la vida y con la moraleja que nos deja en esta película.
non podo ir dicindo por aí de este agua no beberé,
e despois beber a morro.
(estaba mellor caladiña)
-
-
*a película titulada en castelán "nunca digas nunca jamás", está protagonizada por Sean Connery que interpreta ó famoso axente 007, james bond. leva ése título, porque 10 anos antes, sean connery díxolle á súa dona que "nunca jamás" volvería a facer de 007. e a súa muller replicoulle: "nunca digas nunca jamás". tamén él tiña que estar caladiño
pois aí a tedes, co osíxeno, mirádelle as veas, furadas, con flebite, de terlle as vías postas, as manciñas amorecidas... e, que lle imos facer, esta vida eche un valle de lágrimas...
el hospital es un laberinto con recodos iguales, abocando a otros corredores que se repiten, como los enfermos, todos con su mandilón uniformado, desposeídos de identidad, queriendo abdicar de su dolor, atrapados en su propia carne que los contiene.
non sempre, non sempre, a vida tamén ten o seu tempo de festa!
los ojos de la enferma le miran, profundos. mueve la boca bajo la mascarilla transparente haciendo una pregunta muda. inspira, expira, inspira, expira, cuanto esfuerzo para algo tan natural como respirar. tomas aire hasta el fondo, son otros los que no respiran, te dice, confabulador, el egoísmo al oído. detrás de la ventana se extiende la tarde. y una vez en el exterior, la vida se despliega, se te ofrece, provocativa, y no sabes si escupirle, o follártela.
puede que fuese viernes, y por eso llegó más contenta al trabajo, o quizá había pasado la noche con Amado Escurridizo, porque esa mañana se sentía bien. hasta había tenido tiempo de colocarse la boina negra sobre el pelo suelto, un poquito torcida hacia la derecha, para darle un toque gracioso. algunos madrugadores ya esperaban. se acercó el primero, y ella le ofreció una sonrisa fresca como la mañana:
-hola!, buenos días.
*este sábado trabajé. tuve que hacer una sustitución en el que había sido mi puesto hace unos 10 ó 12 años. me encontré yendo hacia atrás, por los años, y la ví tal como era, a ella, a la que fui. allá andaba, tan enredada y complicada con sus dramas, que no se enteraba de nada. y por éso, me gustaría reclamarle. sin embargo, le estoy agradecida por haber guardado, como al descuido, aquella nota anónima que me hace sonreír con ternura desde el presente, y pensar que tenía que haberme querido a mí misma un poco más.
"A ti, mujer, y para que la vida te ayude a ser como eres. No sé tu nombre y poco importa.Tu cara, tu voz, tu sonrisa al llegar a tu trabajo, tu amabilidad, me arrastró al papel. Tu rostro enmarcado por la boina negra..."