sin pena ni gloria

unha emoción compartida
é un contrato íntimo
que vai máis alá das palabras

__

vencellos

Publicado en 30 de Diciembre, 2009, 19:05. en ¿Y POR QUÉ ME CUENTAS TU VIDA?.
Comentar | Comentarios (119) | Referencias (0)
Etiquetas:

igrexa de san martiño de dornelas
agosto'09

as lápidas de mármore, pegadiñas unhas ás outras como para quentarse os mortiños todos, comparten apelidos, comúns, mesturados, nesta, naquela, nun repetir endogámico da aldea pequena e dos arredores.
 nas tumbas, os defuntos lonxanos quedan tapados polos novos, uns ataúdes por riba dos outros, excavadas as fosas na terra abonada de osos e de cinzas centenarias, con idénticos apelidos cravados no adn, a súa lembranza sustituída pola máis recente. unha xeneración enriba da anterior

veciños por debaixo do chan, como antes eran veciños por riba.

polo buraco escuro van baixando o cadaleito.
engrúñanse as caras coa dor nos familiares máis achegados, e encóllese algo no peito de todos, sabedores dese destiño común.
miro o grupo que formamos, apiñados no ábside da igrexiña, enchendo o pequeno atrio, pisando lousas, e vexo nas súas facianas que non só nos chamamos coma os das lápidas,
senon que levamos nas caras o parecido con eles.
sorpréndome recoñecendo na xente nova os ollos, os xestos dos que eran mozos e mozas canda min, ós que hai anos que non vía, e que están alí a carón dos fillos, camuflados debaixo das canas, agochados detrás das enrugas.
cruzámonos as miradas e do fondo dos ollos emerxe aquela luz que nos identifica, esa única que é de cada un, sorrimos, e tapamos de novo os recordos compartidos que viaxaron por uns segundos, dende o tempo de rir.

eles, ó vivir alí, polo costume, non se decatan do vencellados que estamos, os mortos e os vivos.

 /></a> <p align=

atrio da igrexa de dornelas durante unha procesión. [c.a. 1960].
a maioría destes están no mesmo sitio agora,
pero debaixo do chan

-

-

*ayer fue el entierro de la última de las hermanas de mi madre. ya nunca me hablará de ella, tal como era. los cuatro hijos que tuvieron mis abuelos josé y secundina han muerto. ya no vive nadie que recuerde su historia. yo recogí algunas memorias, pero sus recuerdos se los llevaron a la tumba con ellos, o tal vez, flotan en la atmósfera de la aldea, se encogen en invierno y se extienden al sol 

miña tía coa súa familia [c.a 1965]
era la época en que mis primos eran compañeros de juegos, 
mi tía hacía bizcochos y su marido nos hacía reir.
están ahí tal como yo los recuerdo (sólo que sin pertenecer a un campo de concentración, como parece por la foto)