Qué se intuye, qué se divisa en el horizonte del papel amarillo? 

[Desconozco quién es el autor o autora de las fotos que siguen, las cogí de la red y no citaban el origen.
Podrían pertenecer a Foto Blanco, aunque, casi con seguridad, serán de la colección de Alberto Martí.]

En esta foto ya habían tirado las viejas casas da rúa Caballeros para dar salida fuera de la ciudad a la nueva Av. de Alfonso Molina que se inauguraría en el año 1957. Todavía no se podían adivinar las filas de casas de varios pisos que en la actualidad están edificadas a ambos lados de la Avenida. [ni rastro de Matogrande] 

Esta otra, datada alrededor de 1960, me emocionó particularmente, porque es un paisaje casi cotidiano para mi en la actualidad. Por la calle que sube hacia la estación de FF CC (en la parte superior de la foto se ve la base de la eStación), circula un trolebús de la línea Coruña-Carballo, a donde llegaría 34 km. después. Esa calle también la recorría yo en la década siguiente, al atardecer del domingo, de vuelta al internado. La calle de abajo es la calle Caballeros, hoy entrada de todo el tráfico a la ciudad que discurre por Alfonso Molina.

Muchos trolebuses que había en A Coruña, eran de los que ya se habían usado en Londres, que después de retirarlos de la circulación, fueron vendidos a la Cia. de Tranvías de La Coruña, que los adptó para circular por la derecha. En esta foto se ve a uno de ellos pasando por la glorieta de Cuatro Caminos, que está irreconocible sin su famosa Fuente, y con un carro tirado por vacas, que entra por la izquierda de la plaza. Unos metros atrás se encontraba entonces la conocida Fábrica de Cervezas Estrella de Galicia.

Y aquí todavía más fotos antiguas de A Coruña 

Aquí para el post original en gallego y los comentarios

Ayer el vaso en el que me sirvieron el café venía con la bandera de egpannña pintada con un rotulador. Vi esa misma enseña en mejillas de niños, en bíceps musculosos, en jóvenes traviesas, en antebrazos de taxistas. Las ventanas vestidas con renovados stores de los mismos colores. Coches y motos con la banderita como si fuesen aquellos otros, oficiales, de los tiempos oscuros. Al anochecer, disfrutando del fresco en la acera, los chicos y chicas brasileños del bar de mi calle, saltaban convertidos en superhéroes de capas improvisadas color rojo y amarillo y gritando soy españó españó españó. Estos prolegómenos estallaron en fiesta tan pronto como la selección española de fútbol le metió un gol a aquellos hombretones impresionantes como panzers, que corrían por el estadio arrasándolo todo; el aire explotó en cohetes lanzados desde cada calle, desde cada plaza, desde las puertas de los bares. Si mientras se jugaba el partido la ciudad permanecía dormida, como en las madrugadas de los domingos, al terminar se llenaron las calles de coches tocando el claxon, de ruído, de entusiasmo; ya eran cerca de las 2 de la mañana y las bocinas seguían con su apasionada y desafinada melodía.

Dicen que noches alegres, mañanas tristes; pero quien podía suponer que nos iba a caer la del pulpo; que la ciudad despertaría, ademáis de con resaca, con este envoltorio de granizo, rayos desgarrando con fuego el cielo oscuro, los cristales vibrando con el estruendo de los truenos amenazadores. La poca gente con la que me cruzaba en la calle camino del trabajo, apuraba el paso arrimándose a las casas, los repartidores abandonaban la mercancía en los palés buscando el refugio de los cafés. I yo, que palidezco con un relámpago, ansiosa por llegar a mi protectora caja de Faraday.

Esta mañana a las 9,30 después de la tormenta
en el barrio de Labañou, cerca de donde trabajo


Y aunque parezca mentira, son estas menudencias las que recordaremos como tiempos felices --ahora desapercibidos-- cuando los buitres formen círculos sobre nuestras cabezas; porque, entonces, estas pequeñas cosas ocurrirán como en un escenario lejano, donde la vista no podrá alcanzar a distinguir los detalles.

Si quieres ver esta entrada en gallego y leer los comentarios o dejar uno

hay cancións que fan máis por unha idea ca moitos discursos,
 e o tema "sisters are..." de eurythmics
sempre me transmitiu un sentimento de irmandade
coas outras mulleres,
é coma un himno.

.

*hoxe é o dia internacional da muller traballadora (iso de que teñamos un día, xa dí moito do asunto)
**letra en inglés (orixinal) e castellano de "Sisters are doin" it for themselves"

"Las mujeres, como los hombres, son reaccionarias, centristas o revolucionarias. No pueden, por consiguiente, combatir juntas la misma batalla". Mariátegui.
é verdade que a emancipación das mulleres está ligada ó avance social en liberdades e dereitos da sociedade enteira, centrar o avance feminino únicamente nun movimento feminista non tén moito sentido.

a foto "flor do toxo" é de antonio martín,
tena no seu blog el mundo de aramon

se estivera o venres no museo universitario de oxford,
vería unha sala decorada con ramiñas de toxo
coa súa chorima amarela.
estaría rodeada de galegos, de ingleses, doutros españois.
podería ter falado en galego,
escoitado galego,
debatido en galego.
oirlle a manuel rivas falar da torre,
da súa coruña de neno,
dos seus avós,
[daquél que falaba sen parar e do outro que só dicia boh].

-

-

*como ós dous lles roubaran as palabras, manuel rivas escribiu os libros arden mal e agora presentouno traducido ó inglés, en oxford i en londres. se sirve para que galicia lle chegue ó forro de dentro a moita xente, ben vale que os seus libros falen inglés. podería ser o xerme doutros futuros galegofalantes que se sumarían ás ducias de estudantes británicos que xa o fan agora, grazas ó traballo de john rutherford, o impulsor do centro de estudos galegos na universidade de oxford.

**contou algo disto onte pilar losada e vén hoxe un artigo de laura sáez no xornal.com

e agora que fago eu
pechada aquí
con todo este chocolate!

"Un galego non deixa de ser galego por falar inglés ou francés ou moitas máis linguas.
Non, é un galego políglota.
(...) Se un grupo de galegos falase todo o día entre eles e con todo o mundo en francés en Galicia serán un grupo de snobs ou friquis ou modernos ou curiosos ou o que sexa, pero non deixarían de ser galegos.
Agora ben, se un galego non fala galego (polo motivo que sexa: inercia noutra lingua, preguiza, prexuízos, etc.),
pero tampouco respecta a quen o fala,
nin defende o uso público do galego,
nin defende o xusto equilibrio e normalización de usos entre as linguas oficiais,
nin quere que os seus fillos falen ben o galego,
menospreza a quen usa o galego
e non toma partido pola lingua do país, desfavorecida e asoballada, (xustiza, sanidade etc.),
segue sendo un galego,
pero un galego renegado"...

*este fragmento de "55 mentiras sobre a lingua galega" que presentou onte  simultáneamente en 69 localidades, (en galicia e fora dela), a plataforma prolingua, responde a un argumento detrás do que se agochan, mesturados coa xente de boa fe, moitos detractores do galego: "non me sinto menos galego por non falar galego. falando castelán son tan galego como calquera que fale galego" 

**fotos da presentación do libro na coruña, que vivín dun xeito moi emotivo, polo que representaba: cada un de nós asistindo a ese acto en tantos sitios e todos á vez, estabamos a facer un frente común. foi como dicir "non pasarán". 

Edito para engadir un video que atopei, en vieiros, que me ilusionou moito: foi feito por unha moza rusa que aprendeu galego e no verán que pasou en compostela fixo un video documental en primeira persoa onde recolle as impresións de todo tipo de xente arredor da lingua galega: cal é a súa relación co idioma, como comezaron a falalo ou cales son as súas palabras favoritas.
o seu título é a xanela, e di ela que "falando, abrimos unha ventá ao novo mundo. unha soa palabra pódeche resultar un universo enteiro para descubrir"
ten unha duración aprox. dunha hora, pero ainda que sexa para curiosear, paga a pena ver dende outra xanela...

"A Xanela" (2010) from daria

y al principio fue internet.
luego se crearon las redes sociales.
la realidad virtual se traga a la real?
las dos son una sola?
os declaro marido y mujer, dijo el oficiante,
y él, delante del altar, sacó el móvil del bolsillo de su chaqué, 
cambió el estado a casado en su perfil de facebook
y lo publicó en  twitter.

aquí la noticia y el vídeo

.

.

*para los adolescentes de ahora mismo siempre existió internet. no se imaginan qué mundo pudo existir antes. preguntaré a los de mi familia; tengo gran interés en comprender, ya que este salto generacional va a ser profundo como el gran cañón del colorado.

grand canyon national park, arizona.
foto colgada en la galería de flickr de Sciamano

e non me refiro ó garda civil cachiman, que é grande de máis para aplastar as costas dunha moza miuda, falo de que é gordo o que está a pasar en cangas...

momento no que unha activista de verdegaia  que protestaba para que non se leve a cabo a obra -ilegal- da construcción do porto deportivo é convencida por ese home de verde co corpo grande e o corazón pequeno de que depoña a súa actitude perigosísima para a sociedade, ésa que él mesmo xurou protexer.

a mín tamén se me encolle o corazón no peito, e faime sentir pequena, pequena, pensando naquilo de o poder de un só

bailei co sol, agarrada dos seus últimos raios, no día máis longo do ano. viño e sardiñas, abrazos e risas, celebrando o solsticio. dende a noite do tempo, na memoria atávica, o lume.

lumeirada no solsticio, 20 xuño'09 en cesuras

e eu que sempre sustentei
o monumento dos sonhos
vi o solsticio passar
como passam, à tarde, as coisas que não aconteceram
e nem sequer afloraram a essa zona do espírito
onde há um permanente solsticio, queimando as almas

Lêdo Ivo

*e hoxe, na noite sanxoaneira, mergullareime  no cheiro a fume e a sardiñas asadas, por entre a xente, con ese aire de festa popular, de maxia extendida,  propios do día.

ahora tendrá ya

desmitificada la vía láctea...

usted, benedetti

no sabe, ni imagina,

qué sola se va a quedar mi vida

sin la suya.

.

.

llegado el momento habrá improvisado, sin duda,

como tenía decidido cuando escribíó aquel poema:

¿qué hacer?

Luego del próximo recodo

tal vez convenga irlo pensando

sé de un viejo compatriota

terrateniente él

que en su colchón de muerte

miró uno por uno

a sus llorosos herederos

dijo

        ah farsantes

                              y a continuación

crepó como un bendito.

es claro que para ese gesto

los latifundios son indispensables

yo digo que más vale improvisar

porque si uno programa decir algo pujante

y después solloza como un perro apaleado

o si se propone soltar un llanto digno

y luego canturrea como un orate

o si planifica extender la mano abierta

y después es un puño y no queda claro

si es por tacaño o por comunista

puede ser tildado

de inconsecuente o frívolo

y ésa no es buena lápida

qué va a ser.

*5 anos, no meu caso. (-¿cuantos años tienes? -nós temos unha cabra, años non temos ningún)

aquí temos o 2º dos memes-sorteo promocionais de cousas da nosa terra. neste sorteo hai sete premios:

un lote de queixos do Xures, e pasar un fin de semana, (noite do venres e do sábado, co almorzo incluído) en algunha das seis casas rurais-hoteis, de pe-lí-cu-la, que se promocionan regalando a estancia ós seis afortunados gañadores.

*Isto ven de Radio Cornellá, e no seu blog Sempre en Galicia, explicase como coller número para o sorteo. Falar das casas rurais é cousa moi doada, porque todas elas teñen ben de que gabarse:

A de Lira, en Carnota, ten un nome que xa enamora: A Xanela da Lúa. Eles estiveron na reunión fundacional da delegación de Galicia do movimento mundial Slow Food (comida lenta: cociñar amodiño, con mimo, con productos da terra e de calidade) o Slow Food está dentro doutro proxecto máis ambicioso aínda que é o slow movement, que xa ten varios anos e está espallado por moitos paises, sempre volvendo a cara a unha maneira mais racional e natural de vivir. Paréceme valiente e acertado que esta casa rural se adique a un turismo para xente que saiba darlle o valor que as auténticas cousas teñen. E para ver o bonita que é, non hai máis ca entrar na súa paxina web.

No Concello de Viana do Bolo, temos a segunda das opcións: Santa Mariña da Ponte, (hotel e spá) Ahí en plena naturaleza, a carón dun castiñeiro de 500 anos, poderedes relaxarvos nun entorno privilexiado.

E na Praza Maior do mesmo concello está o Hotel Vila de Viana. Na restauración do hotel respetaron a fachada orixinal para que non cambiara a praza. E eles mesmos restauraron a maioría dos mobles que forman parte da decoración. Unha peculiaridade que ten este hotel rural é a grande cantidade de reloxes antiguos que hai por toda a casa, mesmo no comedor hai seis ou sete; reparalos e poñelos en marcha é unha afición que ten o dono, e seica funcionan todos!

Non fai falla marchar de Viana do Bolo para chegar ó restaurante de A nosa casa, que non é nosa, pero se nos toca a fin de semana sentiremonos coma se fora. Alí seica preparan unha androlla boísima (é parecido ó botillo)

O Retorno é o nome que ten o hotel rural que fai o número cinco na lista, e seguramente teremos ganas de voltar a él despois de estar en calquera das suas acolledoras habitacións e disfrutando na terraza que da ó xardín, ou na súa destacable galería de cristal.

A vivenda rural Mirador da Ribeira quedou para o último, pero igual podería ir de primeira, porque ten moitas cousas das que presumir: as portas, o chan, o teito que conserva as vigas orixinais, a portada do comedor do século XIX... A antigua cociña é agora unha das habitacións, e conservaron o fregadeiro, que quedou feito un lavabo. Sendo así de respetuosos e doado que a conxunción de pedra e madeira faga desta vivenda un lugar moi acolledor. Tamén está en Viana do Bolo.

E, se non nos toca a estancia nun deses hoteis rurais con tanto encanto, a ver se hai sorte e levamos os queixos do Xurés. Porque estes queixos non che son calquera cousa: son feitos de maneira artesanal, con leite crú, sen ningún aditivo, un producto biolóxico que tenta recuperar parte da tradición culinaria da zona: os límites do Parque Natural Baixa Limia -Serra do Xurés- e están no mercado cun prezo entre 75 e 150 euros.

*despois de ter feito este post engadiuse á lista de casas rurais Casa Rural Rosalía, en Limios, Ourense. Como xa algunha xente mandamos o correo electrónico para pedirmos número para o sorteo, estoutra casa hase sortear entre todos aqueles que non acaden premio no sorteo. Así que, outra posibilidade máis.

preme aquí para ir a SEMPRE EN GALICIA: Concurso - Sorteo dunha Fin de Semana en Galicia

foto de  alberron

Para el día 28 están programados los varios sorteos correspondientes al meme das larpeiradas y en los que también participo. Espero tener suerte y que me toque algo!.  En esta página haré el sorteo para los aspirantes a mis dos botellas de viño da ulla, un vino humilde, familiar, con ese puntito ácido tan característico y que lo hace diferente. A partir de las 00.15 horas se supone que podremos ir a consultar en quien ha recaído el premio. Sorte!

Xa nos poñeremos en contacto para ver a onde e cómo lle las envio (ou onde as bebemos!)

Confío en que a páxina funcione

*foto de alejandro sosa

ponte de costas a min
e amósame ese inmenso precipicio
no que arroxarme, selvaxe,
para asulagarme nel
e acordar no fondo do abismo da melancolía
e, así, cavalgar xuntos o camiño
das solitarias estepas do desamor.

lino braxe (baixo o sol de mesina) 

onte foi a presentación na coruña dos libros premiados no concurso de poesía erótica illas sisargas, fun porque os gañadores (alberte momán e lino braxe) son amigos de amigos e, xa se sabe, los amigos de tus amigas son tus amigos, lectura e agasallo gastronomico-erótico de chocolate incluído, boa combinación.

*(os ilustradores foron paco souto e sol rivas, pero non atopei fotos súas)

Eu vou sortear unha botella de viño da Ulla, aproveitando que ven o Antroido, e o de esas terras é un dos que mais sona teñen, cos atranques e os altos dos "xenerais" da Ulla. Pero éravos millor ir bebelo alí, polo antroido, así viades a os xenerais que van acompañados polos correos, un abanderado, os coros... percorrendo distintas parroquias de concellos de A Estrada, Teo, Vedra, Vila de Cruces, Silleda... a raia administrativa que separa A Coruña de Pontevedra non se nota, e os xenerais enfrentanse entre as parroquias de maneira dialéctica, mediante coplas, con moito humor e ironía ; inda que corren malos tempos, e xa hai moitas parroquias que deixaron a tradición, será por falta de cartos, ou de ganas, é unha pena, porque lembro a miña nai recitándome de memoria coplas de encontros entre famosos xenerais de cando ela era moza, en Merza, Bandeira, Ponte Ulla...  

Ponte Ulla, con a ponte de Gundián ó fondo, a foto é de  Francisco de Camba

Díxo Álvaro Cunqueiroque hai que ir á Ulla beber os seus viños fraques e acedos. A min, particularmente é un viño que non me gusta moito, ainda que ése foi o primeiro que probei, e quedoume o gusto polo viño!