roteiro do rio mero: Comentarios
Fecha: 14 de Diciembre, 2009, 18:24
A natureza viva, silente,libre..fai das corredoiras paraisos terrenais(sin simplezas), incluso, fai sentir os latidos do corazón. Unha aperta, grande de aire siberiano.
Fecha: 14 de Diciembre, 2009, 19:53
La foto es muy bella (la presentación entera) y más bella aún es la actitud tan positiva que se desprende de lo que has escrito.
Besos.
Fecha: 15 de Diciembre, 2009, 2:42
Un final rompedor, non hai dúbida. Non sei se é vangarda pura ou é a retagarda do camiño feito, pero impresiona, vaia que impresiona. Unha que viña agarrada solermiñamente a esas palabras para espertar nese cambio de terzo, o de beira do río, que nunca se sabe.
Fermosa a foto, o lugar e o paseo contado.
Un saúdo
Fecha: 15 de Diciembre, 2009, 11:21
Me has recordado a un amigo que una noche, en mitad del silencio helado del campo castellano, mirando ambos el cielo nítido y cuajado de estrellas, reflexionó un poco, se puso en jarras, suspiró, y dijo finalmente: ¡Hay que joderse, lo que es la puta naturaleza!
Besos.
Fecha: 15 de Diciembre, 2009, 13:34
Moi bonito o teu relato Zeltia. Consigues transmitir a grandeza da paisaxe, a armonia entre a natureza e o ser human. Para percibir todo eso que narras de maneira extraordinaria, non cabe dubida que tes que ter un estado de animo moi positivo e feliz.
Un saúdo
Fecha: 15 de Diciembre, 2009, 17:36
O día que non poidamos andar polos camiños a buscalo todo (que é o millor que se pode buscar), desconfiade...
Lisco abraiado nas ás dese escatolóxico e despendolado último verso. ;))
Bicos afriaxados
Fecha: 15 de Diciembre, 2009, 22:17
Ahora que aún estamos a tiempo,casi sin miedos,la vida se nos aparece como la habíamos soñado.No crees que por fín nos pertenece el sol de cada día?
Bicos
Fecha: 15 de Diciembre, 2009, 23:14
E qué levaches de picnic?
Dime que levaches cousas ricas, riquísimas, un sandwich elaborado, un botellín de rioja, frutos secos de temporada.
Gozando, gozando, que bombea!
Fecha: 16 de Diciembre, 2009, 0:29
Pois sí, bonito que te cagas...
Irías ben abrigadiña.. Aisss, que xa chegou o frío, ¡E de qué maneira! Esta mañán díxome o reisiño cando abrimos a porta para levalo o cole: ¡Mami, nieve! jajaja. Había unha Xeada que... te cagas!! Hala a perder 5 minutos máis sacando o xeo do parabrisas.... Hala que chegamos tarde...
Bonitas fotos, qué ben que nós podamos miralas quentiños aquí, na pantalliña... ;P (lo digo pa chinchar, tanto presumir de paseo.. jaja)
Fecha: 16 de Diciembre, 2009, 11:43
Me ha traido a la memoria mis mudos soliloquios cuando,navegando por latitudes tropicales,contemplando el firmamento durante mis guardias tirado en la cubierta sobre la crujía del barco,meciendo mis neuronas con el balance de banda a banda,más algún suave pantocazo.
De lo que nos rodea pocas veces somos capaces de su disfrute.Somos urbanitas insaciables.Soslayamos una experiencia vital de comunión con la naturaleza.Estaría bien agotar parte de nuestra existencia en su contemplación.
Mis recuerdos que nunca mueren,muy vivos en la memoria,son los arenales del Sahara,la inmensidad del desierto azul,cada día diferente,los maretones mar adentro frente al Finisterre gallego y al inglés,las auroras boreales llegando a Trömso.La Ibería agreste,costas y farallones de Europa...tanto,y tanto por ver...
...exclamo:¡cagóndios!
Fecha: 16 de Diciembre, 2009, 14:08
Sentirse únicamente presente es una verdadera proeza, ya lo creo; pero ¿por qué será que nos cuesta tanto dejar la mente limpia y disfrutar sin pensamientos de futuro o pasado?.
Fecha: 16 de Diciembre, 2009, 18:35
Cando nos estamos bonitos por dentro, todo o de fora está tamén bonito. Bicos
Fecha: 16 de Diciembre, 2009, 19:18
Bonito que te cagas, anda que.....
Fecha: 16 de Diciembre, 2009, 20:12
semella un entorno fermoso. Alégrome que o desfrutaras a pesares da friaxe.
Apertas cálidas.
Fecha: 16 de Diciembre, 2009, 21:12
Din que a certo colectivo non lle gustan os fillos con bós comezos. Supoño que é un dicir; pero do que sí estou seguriño é de que lles gustaría o final da túa historia. Como xa se dixo máis enriba: rompedora!
Fecha: 17 de Diciembre, 2009, 21:39
A pesar de vivir siempre de forma muy apegada al terreno dada mi condición, es damirable cuando alguien sabe describir tan bién el sentimiento de pertenencia a esa misma naturaleza, en ocasiones no somos más que elementos de un mismo paisaje. Magníficamente expresado Zeltia, lo único reprochable que me ha abierto el apetito con el final, bueno voy a ver si se han dejado alguna miga para mi los del último picnick y ojalá se merendaran una buena tortilla de patata tengo antojo, que ya me aburre tanta mosca dura y seca, bicoos y lo dicho, expresado con mucho sentir natural.
Fecha: 17 de Diciembre, 2009, 22:02
fixeches o que debías porque eso era xusto o que querías facer.
fúchete a mexturar coa natureza, a respirar ar puro, a deixar voar a tua imaxinación.
a mín eso tamén páreceme bonito que te cagas.
biquiños.
Fecha: 18 de Diciembre, 2009, 0:11
parece que a maneira de terminar de plasmar no papel (bueno, va, no blog) a miña experiencia de comunión coa naturaleza vos pareceu que rachaba co restoxenevra, setesoles, artabria, chousa... en cambio,lan ya está acostumbrado a estas expresiones que reunen en pocas palabras lo que no se podría expresar en el más grande panegírico, gracias a su amigo, el del influjo de las estrellas ;-)
e sí, ben se ve que nese momento tiña conseguido un estado de ánimo positivo, como percibistes salva e xan (aunque puede que no tanto como expresa rubén), ogallá durara máis do que dura, pero ir fora do asfalto a atoparme nun medio natural sempre me axuda a recargar pilas. que, como dí maribel as corredoiras vólvense paraísos terrenais... ainda que todo é mais sinxelo cando un está bonito por dentro, di suso lista e leva razón.
(chousa se chegas a ler isto que saibas que non pillei que colectivo é ése do que falas.)
Fecha: 18 de Diciembre, 2009, 4:46
aldabra qué ben me entendes! :-) e susana moo tamén, verdade susana? pensando nos detalles prosaicos coma o picnic, non esquezamos o picnic que foi o colofón da escapadiña; esta vez non levei viño,pero conste que o habitual é que o leve; tampouco levei tortilla de patacas, vaia hormiguita no te quedaron ni unas miguitas... pero en cambio ya ves que hicimos un todo tú y yo y el resto ;-)
eso sí, fun moi ben abrigadiña, raposo, e máis pitima, gracias por preocuparte, e aledame que disfrutaras quentiña coas fotos do paseo dende a pantalla (tí e mais salva debestes ser os únicos).
carol a mí también me cuesta mucho sentirme existiendo sólo en el presente, al fin somos por lo que fuimos y la tendencia es a proyectarnos hacia adelante, en lo que falta por vivir...
y lo que escribiste tú tiberio desiertos y auroras boreales entre otras maravillas, me deja, simplemente,con la boca abierta...
Fecha: 18 de Diciembre, 2009, 16:20
Lo dicho. Eres poetisa. Siempre lo he pensado. Mas cuando haces con la palabra escrita, que uno vaya, vea y aspire los mismos aromas que aspiras tú.
Besos
Fecha: 18 de Diciembre, 2009, 19:41
O "colectivo" ó que me refería son as persoas da etnia xitana. Por aquí dise, en coña, que non lles gustan os fillos con bos comezos...
Fecha: 18 de Diciembre, 2009, 19:47
oh, sí! esos momentos stendhal de "que mierdecilla soy yo, pero qué maravilloso el mundo que me rodea" son magníficos, bonitos que te cagas pero vamos, de coger el azadón y ponerse a cavar allí mismo para defecar en benditas condiciones, de gusto.
Fecha: 18 de Diciembre, 2009, 21:31
Piel agradezco los piropos aunque sean desproporcionados, que me lo enseñó mi mamá; pero mujeeeeer... :-)
chousa pois eu nunca o sentira... gracias por contestarmo.
raúl me hiciste reir, ahí tú a machete! (bueno a azadón, más bien)
Fecha: 3 de Diciembre, 2010, 10:17
Bally replica have become extremely popular over the years. Those who want the look and feel of a Bottega Veneta replica, but do not want to pay thousands of dollars for one, have found a real treasure in Burberry replica. Here's a quick guide to Cartier replica and how they are taking the Celine replica market by storm.Types of
Enviado por Anónimo (Contacto, Página)
Fecha: 3 de Diciembre, 2010, 10:17
Bally replica have become extremely popular over the years. Those who want the look and feel of a Bottega Veneta replica, but do not want to pay thousands of dollars for one, have found a real treasure in Burberry replica. Here's a quick guide to Cartier replica and how they are taking the Celine replica market by storm.Types of
Enviado por wow gold (Contacto, Página)
Fecha: 25 de Julio, 2011, 9:59

